سي و يك شب

ماجراي برنامه «هفت»

روح اله رياضي — Sun, 13 May 2012 00:51:00 GMT

1. توي برخي جاهاي دنيا يک جورهايي برعکسه! يعني هر کالا و خدماتي که مشتري نداشته باشه ،خود به خود حذف مي شه.حالا اون کالا مي تونه هنري و فرهنگي باشه.از يک فيلم و يک برنامه تلويزيوني و مانند آن.

2. توي آنچه من از برخي پارامترهاي ديني فهميدم ، رياکاري خيلي بده و شما بايد سعي کنيد خودتان باشيد.

3. از طرفي اينکه هر صاحب بنگاهي داراي سليقه خاصي است هم شکي وجود ندارد اما رسانه ما که اسمش ميلي است و از پول بيت المالي که مربوط به همه مردم است روزگارش مي چرخد نمي تواند فقط تابع خواست ها و نظرات عده اي محدود باشد.

برنامه هفت و نود و پارک ملت برنامه هاي ايده الي براي من نيستند.اما مي بينم که مردم تا به حال بيشتر از ساير برنامه هاي تلويزيون آنها را دنبال مي کردند. جيراني و شهيدي فر اين اواخر کمي خودشان شده بودند و از سياست هايي که در گوششان ديکته مي شد فاصله گرفته بودند. اگر امکان وجود رسانه هاي ديگر وجود داشت و البته صدا و سيماي فعلي ، وابسته به پول مردم نبود اين تغيير و تحولات قابل قبول بود و نمي شد از يک سرمايه گذار خواست که باب ميل ديگران تصميم گيري کند. در نهايت سود و ضررش هم براي خودش بود.

اينکه تا يک برنامه معروف مي شود و مشتري پيدا مي کند، مي افتند به جانش و مديران کوتوله مي ترسند که يک نود ديگر شکل بگيرد و از قد کوتاه آنها بلندتر شود يک حرفي است ، اينکه برخورد احترام آميز بلد نيستيم و سياست «رييس» در عزل سنگال گونه اش دارد به رويه ثابت و خطرناکي تبديل مي شود حرفي ديگر. در مورد اقليت پر رو هم مطلبي نوشتم که در آينده نزديک خواهيم خواند.

مردان بي ادعا

روح اله رياضي — Wed, 09 May 2012 14:59:00 GMT

حسين يه سري عکس از داداشي اش گذاشته بود.يک جورهايي دلم لرزيد و اين چند سطر رو نوشتم.همين

نمي دانم چرا فراموششان کرده بودم
ما حواسمان پرت شد يا خودشان شال و کلاه کردند و رفتند
زيادي پر و بالشان داديم و شعاري شان کرديم يا انقدر حواسمان ازشان پرت شد که ديدند ديگر جايي بين ما ندارند
دلم براي سادگي شان، براي تواضع يکي و برون گرايي آن يکي ديگر، براي زندگي پر اميد، براي جنگيدن در راه هدفي خاص، براي دشمني که مرزهايش مشخص است تنگ شده.
به تعبير آن نوحه معروف: کجايند مردان بي ادعا
چقدر خوب است آدم بي ادعا باشد، چقدر...

بازنده انتخابات

روح اله رياضي — Sun, 06 May 2012 16:48:00 GMT

اين روزها رسانه هاي حکومتي مدام بر طبل پيروزي در انتخابات مي کوبند و تنها جناح موجود در راي گيري خودش را پيروز انتخابات مي داند؛ که گويا توقع داشتند در اين مسابقه تک نفره دوم شوند. اما اگر کمي به آمار اعلامي نگاه کنيم ، همچنان به مشکوک بودن مساله پي مي بريم.به عنوان نمونه سقوط ازاد جناب مطهري را در اين دو خبر که تنها 30 صندوق با هم تفاوت دارند اينجا و اينجا مشاهده کنيد.

براي همين چون نمي شود در اگر ميزان اراي اعلامي نشست و بر اساس آن تحليل کرد، مبنا را بر صحت اين آمار مي گذارم و به مساله ديگري مي پردازم.

از نظر من قطعا نظام و حکومت و هر آنچه قدرت رسمي در ايران دارد، حداقل اش در انتخابات تهران دچار شکست بزرگي شده است. از آن جهت که نمايندگاني به مجلس راه يافته اند که در حدود 5 درصد اراي کل مردم تهران و زير 50 درصد اراي شرکت کنندگان در انتخابات را کسب کرده اند.

در مرحله اول انتخابات به دليل تعدد کانديداها و مساله شکست ارا، اينکه نماينده اي نتواند بر اساس قانون، بيش از نيمي از ارا را بدست آورد، بديهي تر از مرحله دوم است.

اما در مرحله دوم که تنها 50 نفر براي 25 کرسي باقيمانده رقابت مي کنند ،اگر تمامي شرکت کنندگان در انتخابات ليست 25 نفره و کاملي را در برگه راي بنويسند ، براساس قوانين ساده رياضي و در صورت توزيع يکسان ارا بين تمامي کانديداها، همه انها مي بايست نصف اراي شرکت کنندگان؛ يعني 563244 راي ،را کسب مي کردند.اما از آنجايي که احتمال چنين رخدادي نزديک به صفر خواهد بود، مبنا را بر توزيع نامتوازن مي گذاريم که معني اش آن است که هر چه توزيع نامتوازن تر، تعداد افرادي که رايي بيشتر از رقم بالا و يعني بيش از نيمي از ارا را کسب مي کردند بايد بيشتر و بيشتر شود.

اما هم اکنون بنا بر ارقام اعلامي، نفر اول تنها موفق به کسب 44 درصد آراي راي دهندگان شده است.و کانديداهاي انتهاي جدول راي آورها تنهاموفق به کسب 23 درصد آرا شرکت کنندگان شده اند.

با محاسبات رياضي کمي سنگين تر به اين نتيجه مي رسيم که اکثريت مردم تهران، نتوانستند 25 کانديداي مورد قبول خود را انتخاب کنندو برگه راي شان جاهاي خالي بسياري داشته است. آن هم در بين اين فهرست 50 نفره که اکثريت شان مورد قبول و دفاع حاکميت بودند و در حقيقت بهترين هاي نظام حساب مي شدند.يعني از ديد همين اقليت شرکت کننده که کمتر از 30 درصد واجدين شرايط هستند، و عمدتا جزو تاثيرپذيران حکومت به حساب مي آيند هم افراد بسياري بودند که اين بهترين هاي نظام را بهترين نمي دانستند.

اين شکست مي تواند دلايل بسياري مانند نبود احزاب، نداشتن برنامه، دلسردي از عملکرد مسئولين، عدم واقع بيني و مانند آن داشته باشد.

اما هر چه که هست، اگر حضور بالاي اعلام شده را يک پيروزي براي نظام بدانيم، راي پايين منتخبان شوراي نگهبان و حکومت، قطعا يک شکست مهم براي اهل انديشه همان نظام خواهد بود؛ اگر پيدا بشوند.

از رايي که مي دهيم!

روح اله رياضي — Wed, 02 May 2012 16:25:00 GMT

از شما چه پنهان! مدتي است به راي دادن در مرحله دوم انتخابات فکر مي کنم.عمده دلايل و قراين هم گواه آن است که به احتمال خيلي زياد راي خواهم داد.«علي مطهري» اش را مطمئنم و در مورد بقيه بيشتر بايد تحقيق کنم.اما علت؟

1- دور دوم از فضاي احساسي دور اول فاصله زيادي دارد. نه حاکميت دنبال رفراندوم و دستکاري راي ها مي رود (البته بخشي اش) و نه با توجه به اين رقم کم باقي مانده (65نفر) مانور تبليغاتي داده مي شود و نه از آن طرف فضاي انتقاد و اعتراضي که بود و بخشي اش هم به حق بود چندان معترض اين راي دادن خواهد شد.

2- اين جماعتي که به دور دوم انتخابات رسيده اند را در کل مي توان به دو دسته تقسيم کرد.جمعي خواجگان دربار سلطان هستند که چه ايشان بخواهد و چه نخواهد سينه چاک و خاک بوس حضرتشان هستند .اگر چه جمعي شان چون نان را در اين ديده اند اداي خاک بوسي در مي آورند و «اصول» ان جز خاک بوسي هنر ديگري ندارند و اصل و نسب و مرام سلطان برايشان تفاوتي نمي کند. دسته محدود ديگري هم هستند که حداقل در گفتار و برخي حتي در کردار يک نيم چه استقلالي دارند که علي آقاي مطهري جزو اين دسته تشريف دارند.

3- با وجود تمامي موارد اختلافي با اين دوستان مستقل فکري، اگر چه از نظر من نماينده شايسته آن است که در کنار استقلال فکري، کارشناس و خبره باشد و حتي المقدور قرابت فکري بيشتري با او داشته باشم، ولي حال که دو صفت ديگر در اغلب رد شدگان از سوراخ صلاحيت شوراي محترم تقريبا کيمياست، عقل حکم مي کند که به حداقل اکتفا کنم.

4- بنده به مانند برخي مروجان، به دنبال پبام فرستادن به حاکميت و مانند آن نيستم.عضو کوچکي هستم که مي خواهم در حد خودم آنچه مي توانم به انجام برسانم و به مانند آن فردي نشوم که از ابتدا بر اصلاح بشريت هدفگذاري کرد و در آخر دانست که بايد از خودش شروع مي کرد.

5- اين مطلب کاملا بر مبناي طنز نوشته شده بود و هر گونه تشابه اسامي بر عهده ذهنيت غلط شماست!

مهمترين مانع انديشيدن

روح اله رياضي — Fri, 27 Apr 2012 11:14:00 GMT

اقاي رسول جعفريان در يادداشت اخيرشان بر روي نکته مهمي تاکيد کرده اند.

من چه درباره خودم و چه در مورد بسياري از دوستان و افراد ديده ام که مطالعه و جستجويمان به هيچ دستاورد جديدي ختم نمي شود.مثلا يک سخنراني و يا کتابي را به دوستي پيشنهاد کرده ام و به نظرم مي رسيد که آن دوست با مطالعه آن ،کمي به افق ديد من نزديک مي شود.بعد ديدم که دوباره به گونه اي عيسي به دين خود و موسي به دين خود مانده ايم.

چرا که من با پيشداوري به مطالعه آن موضوع پرداخته بودم و برخي قسمت هايش که در ذهن من قابل پذيرش تر و کدهاي ملموس تري داشت را گرفته ام و پر و بال داده ام و دقت بيشتري کرده ام و آن دوست عزيز نيز آن قسمت هاي قريب به ذهن خودش را.

در نتيجه گاهي اوقات مطالعه صدها کتاب و ... حتي يک سوال اين چنيني در ذهن من و شما ايجاد نمي کند که : نکند انديشه هاي فعلي من، تمام و کمال ،بهترين و کامل ترين نباشد؟

اين روزها خيلي به دنبال آن هستم که بتوانم ذهني ايجاد کنم که بدون پيشداوري و تعصب به دنبال سوال هايش برود.نه اينکه به دنبال راهي براي اثبات جواب هاي از قبل تعيين شده اش باشد.

خواندن اين مناظره شبه سينمايي ولي ايدئولوژيک (از سوي هر دو طرف) هم در تاييد پيشداوري خالي از لطف نيست.

ديکتاتور صالح!

روح اله رياضي — Wed, 11 Apr 2012 15:54:00 GMT

اين جمله از شهيد مطهري را اگر مي توانستم بر در و ديوار شهر نصب مي کردم.چقدر جاي برخي تفکرها در فضاي انديشه ورزي اين روزها خاليست.توضيح اش را در اينجا مي توانيد بخوانيد.

«معتقديم اگر بشر راه و هدف خود را با آزادي انتخاب کند، هر چند صدي پنجاه و يک(51%) بلکه صدي نود و نه ونيم(5/99%)، اشتباه کند، ترجيح دارد بر اين که ديکتاتور ولو ديکتاتور صالح، صد در صد مصلحت او را و سرنوشت او را براي او انتخاب کند.» (يادداشت ها،ج1، ص208)

استراتژي يا ايدئولوژي

روح اله رياضي — Sun, 08 Apr 2012 17:48:00 GMT

دو نفر از دوستان در مورد خطبه 29 خرداد رهبري مطالب کوتاهي در اينجا و اينجا نوشته اند.

واقعيت اش آن است که تا همين چند ماه پيش تحليل من از آن خطبه شبيه همين دوستان بود.اما الان چند وقتي است که با بررسي بيشتر و ادامه حوادث تا روزهاي اخير به اين نتيجه رسيدم که اين گونه تحليل از آن خطبه به جايي نخواهد رسيد و تحليل گر را به سر و سامان نمي رساند.

مشکل از آن جايي است که با غلط دانستن و يا تاييد مطلق و حتي با گفتن جمله«بستگي دارد» نمي شود در مورد آن خطبه سخن گفت چرا که به نظر حقير اين گونه سخن گفتن به معني استراتژيک دانستن ان خطبه است. يعني يک اتفاقاتي افتاده بود در علن ،و برخي هم در خفا ،و بنا بر آن ها و شرايط داخلي و منطقه اي و مانند آن رهبري تصميم گرفتند آن گونه سخن بگويند و اين استراتژي را اتخاذ کنند.

اما من پشت ان خطبه يک ايدئولوژي مي بينم و به نظرم اوج ان هم در انتهاي خطبه و سخن گفتن با امام زمان(عج) رخ داد.

ايشان به عنوان يک مسلمان معتقد شيعي تصميم گرفته بودند که به همه بفهمانند که آن که تصميم مي گيرد که انتخابات صحيح است يا نه، چه کسي بايد مقبول باشد و مورد نوازش قرار گيرد و چه کسي دفع شود، و حتي ريختن خون انسان ها اهميت دارد يا نه و ... ايشان هستند و چون از لحاظ حجت شرعي و مانند آن به اين نتيجه رسيده اند به تعبير ايدئولوژيک خودشان به کسي باج نخواهند داد.

به نظرم با همين نگاه تمام عکس العمل و سخنان ايشان تا به امروز و واکنش هاي سران معترضين را بهتر مي توان تحليل کرد.

در مورد راي دادن آقاي خاتمي!

روح اله رياضي — Wed, 14 Mar 2012 23:53:00 GMT

همه ما در رخدادهاي اجتماعي مي توانيم داراي دو شخصيت باشيم.اولين شخصيت ما از حقيقت و «من» ما نشات مي گيرد و شخصيت دوم به حساب آن سمت و مقام حقوقي است که ما در آن قرار داريم.اين سمت حقوقي لزوما به معناي رسمي آن و انتصاب و انتخاب افراد در يک فرآيند خاص نيست. بلکه مي تواند کاملا غيررسمي باشد؛ به مانند شخصيت حقوقي «پدر» در يک خانواده.

براي همين است که شما تا زمان مجردي و فرد بودن تان ،شيوه تصميم گيري و کنش گري خاص خودتان را داريد که با تشکيل خانواده نمي توانيد به همان روش عمل کنيد.چرا که اين جا شخصيت حقوقي شما به عنوان يک همسر و والد براي شما نقش متفاوتي را ايجاد و ايجاب مي کند.

اين تمايز بين شخصيت حقيقي و حقوقي در کنش هاي اجتماعي گسترده و تعاملات سياسي نقش پررنگ تري پيدا مي کند و براي همين است که در ادبيات سياسي مفاهيمي مانند حزب و توسعه سياسي و ...مطرح مي شود. و اگر چه در کشور ما اين مفاهيم هنوز به آن حد بلوغ نرسيده اند ولي چه کسي است که بتواند وزن سنگين اين اصطلاحات و آرزوي آن را در ادبيات افرادي چون سيدمحمد خاتمي انکار کند.

به نظر مي رسد اقاي خاتمي اگر چه از مبدعان و مدافعان تحزب و توسعه سياسي در کشور ماست، اما در عمل به همان راهي مي رود که دشمنان تحزب به آن مشغول هستند.

نمونه عيني آن در شيوه راي دادن آقاي خاتمي در انتخابات اخير مشاهده مي شود که البته سابقه بسيار طولاني تري دارد و از ابتداي حيات سياسي وي در سال 76 اين روش ،هر روز دوستان ديروز را به دلگيران و قهر کنندگان امروز تبديل کرده و مي کند که ليست بلندبالايي از آنها موجود است.

در همين موضوع انتخابات ،رييس جمهور سابق ايران در چند ماه گذشته لب به سخن مي گشايد و مواردي را مطرح مي کند که اطرافيان او از آن تعبير به شرايط لازم براي حضور نيروهاي منسوب به وي در انتخابات مي کنند. و ايشان نيز هيچ گاه اين تعبير را نفي نمي کنند.معني اين گونه سخن گفتن و بعد از آن اشاره کردن به آنکه در انتخابات کانديد نمي دهيم ولي آن را تحريم هم نمي کنيم ، نشانه دوباره اي از جايگاه ايشان به عنوان «نماد» يا «نماينده» يک جريان خاص هست. اما رفتار ايشان و حضور مخفيانه و محرمانه شان در انتخابات آينه تمام نماي مردي است که خود تصميم مي گيرد و خود به انچه صلاح مي داند عمل مي کند و اطرافيان و نزديکان او و حتي خودش نمي توانند به عنوان همان نماينده جريان خاص، توجيه سريع و روشني در مورد اين رفتار داشته باشند.

آقاي خاتمي مي تواند همين الان از نمايندگي هر جرياني کنار بکشد و معني آن اين است که ديگر از طرف جريان و گروه و مجموعه اي سخن نگويد و بشود شخص شخيص «سيدمحمدخاتمي» و در ان صورت خودش تصميم بگيرد و عمل کند.اما اگر مي خواهد به عنوان نماد يا نماينده هر جرياني که مي پسندد و چارچوب و خط مشي و استراتژي و ماموريت آن را مشخص مي کند حرکت کند، بايد بتواند اين رفتار را در آن طيف اطرافيان خود به گونه اي موجه نشان دهد.مگر آنکه ايشان نيز بخواهد بر مبناي ولايت خود و اينکه او مي فهمد و ديگران نمي فهمند عمل کند، که در آن صورت ديگر نيازي به تحزب و توسعه سياسي و مانند آن نيست.

به نظر مي رسد الان بهترين زمان براي آن است که رييس جمهور سابق تکليف خودش را با دوستان و اطرافيان و مردمي که به او چشم دوخته اند و يا حرکت سياسي اش را نظاره مي کنند مشخص کند.حتي اگر حزب ايشان يک نفره باشد باز هم از اين حالت کج دار و مريز بسيار بهتر است.به خصوص براي سياست مداري که بخشي از دوست داشتني بودنش به صداقت و نجابت اش بر مي گردد.

چه کسي قلاده مي اندازد؟

روح اله رياضي — Fri, 09 Mar 2012 19:00:00 GMT

انسان ها معمولا وقتي از قلاده استفاده مي کنند که مي خواهند به کمک آن موجود زنده اي را تحت کنترل خودشان بگيرند. هنگام استفاده از قلاده شعور و فهم و نگاه آن موجود زنده اهميتي ندارد و آن کسي که سر طناب متصل به قلاده را در دست دارد است که عقل کل و داراي قدرت تشخيص خواهد بود.

فيلمي که مي خواهد به ما بگويد:«آي مردم! پشت حوادث انتخابات دشمن بود و اين دشمن تا مرکز وزارت اطلاعات و پليس و مردم ابله ما نفوذ کرد» و با استعاره ،به قلاده انداختن دشمن بر گردن برخي نادان اشاره مي کند ، خودش در ذات خودش مي خواهد همين قلاده را به گردن تماشاگرش بياندازد.

مسعود خان فراستي که هميشه به دنبال داستان و شخصيت پردازي است بيايد به من بگويد داستان اين فيلم چيست؟ ما با کدام شخصيت فيلم و روند تغيير و تحول و کنش و واکنش اش آشنا مي شويم و برايمان رفتار ملموسي پيدا مي کند؟

نماها و برش هاي فيلم و ريتم سينوسي آن و استفاده از سوژه هاي نخ نما شده اي مانند فرمانده اي که سوار بر قايق عمليات را هدايت مي کند (که همين چند ماه پيش دوباره در سريالي ضعيف با بازي حامد بهداد تکرار شد) ،پاره شدن تسبيح و يا اسلوموشن هاي پرتاب کوکتل مولوتوف قرار بود چه حسي به مخاطب بدهد؟

بگذريم از وقايعي که فيلم مي خواست به صورت مستند تعريف کند و براي من که در برخي از آنها از نزديک شاهد ماجرا بودم، دروغگويي طالبي اظهر من الشمس بود.

آهنگ لحظه دستگيري منافقين هم که واي....

آقاي طالبي! اگر از نظر شما معترضين به نتايج انتخابات در قلاده دشمنان اين نظام گير کرده بودند، شما هم با انداختن قلاده مي خواستيد مخاطبان فيلم تان ، داستان نداشته و ضعف هاي عمده اش را نبينند و درگير شعارهاي عيان و بدون منطق و روايت داستاني فيلم تان شوند.

بيش از آنکه براي تفکر شما متاسف باشم ، براي آنهايي متاسفم که اين فيلم را فيلم خوش ساختي مي دانستند.

دروغ گفتن هم ،هنر مي خواهد. و الا چاره اي جز انداختن قلاده نخواهيم داشت.چه اين قلاده با پول دولت انگليس ساخته شده باشد و چه با پول نفت و بيت المال خودمان، قلاده است برادر!

انتخابات يا رفراندوم

روح اله رياضي — Mon, 05 Mar 2012 09:38:00 GMT

توضيح: اين مقاله بارها دچار ويرايش شده است.(آخرين ويرايش ساعت 13 پانزدم اسفند)

يکي از بزرگترين اشتباهاتي که دائما در روزهاي منتهي به انتخابات توسط رسانه هاي رسمي و برخي مسئولين به آن دامن زده مي شود ، تبديل انتخابات به رفراندوم راي به نظام است.

اين روند که متاسفانه تبليغات زيادي هم روي آن صورت مي گيرد، به حدي پر دامنه است که حتي بسياري از دوستان و اهل انديشه را نيز به تعبير من به غلط مي اندازد. و تعبيرات خنده داري مانند اين که :«انتظار از مردم خوب ما اين است که هرجا گله اي از مسئولان شان دارند آن را با موضوع مهم انتخابات و مشارکت در آن دخيل نکنند، چرا که حضور در انتخابات يک تکليف شرعي است و نبايد کوتاهي افرادي مثل قاليباف به پاي نظام و اين موضوع مهم نوشته شود.» از رسانه ملي و توسط افرادي که خودشان را معتدل مي دانند ، به کرات مطرح مي شود.

در صورتي که اين راديکال ترين تعبيري است که در مورد انتخابات به کار مي رود و اگر چه در کوتاه مدت مي تواند چند درصدي بر روي ميزان شرکت کنندگان تاثير بگذارد، ولي ناگفته پيداست که در بلندمدت، به ضرر همين نظام خواهد شد.اما چگونه اين ضرر به وقوع مي پيوندد؟

1- همان گونه که در فرآيند انتخابات هر فردي به بررسي گزينه هاي موجود و سپس انتخاب بهترين هاي آنان مي پردازد، اصل شرکت در راي گيري هم مي تواند يک انتخاب باشد و چه بسا از ديد نويسنده اين سطور به قطع و يقين يک انتخاب است و ممکن است در نظر فردي هيچ کدام از گزينه ها ،لايق راي دادن نباشند و حداقل هاي او را تامين نکنند.براي توضيحات بيشتر و بهتر به اين يادداشت مراجعه کنيد.

2- در کنار آنکه هر فردي ممکن است به دليل عدم اعتقاد به نظام در انتخابات شرکت نکند، دلايل بسيار ديگري مانند فرصت نکردن، به وجود آمدن يک کار حساس در روز انتخابات، مناسب ندانستن گزينه هاي موجود و ... وجود دارد که ممکن است يه عدم شرکت فردي در انتخابات بيانجامد.در صورتي که با تبديل انتخابات به رفراندوم، تمامي اين افراد به مخالفان نظام تعبير خواهند شد.

3- همچنين راي دادن يک نفر مي تواند دلايل بسياري داشته باشد که فقط يکي از آنها راي به نظام است.اين مساله در شهرستان ها و مناطق دورافتاده بيشتر وجود دارد و مسايلي مانند خواسته ها و رقابت هاي محلي نقش تاثيرگذاري در حضور مردم در انتخابات دارد.اينکه مدام به مردم القا کنيم که اين راي شما ،راي به نظام است مي تواند در دراز مدت آنها را به انفعال بکشاند و وارد حوزه اي در تصميم گيري شوند که ظرفيت آن را هنوز ندارند و براي همين رفتاري از آنها سر بزند که نتوانيم تحليل اش کنيم.

4- کار بي معنايي به عنوان راي سفيد دادن، در کشور ما مطرح مي شود.شبيه آنچه در مجلس با راي ممتنع دادن به برخي وزرا صورت مي گيرد که معني اش چندان مشخص نيست. و صرفا با همين مصلحت سنجي ها و توجيهات رفراندوم گونه قابل تعبير است.راي سفيد يعني هيچ کدام از کانديداهاي موجود، از نظر من راي دهنده صلاحيت نداشتند.

5- فرض کنيد در انتخاباتي که به نظر من چندان دور هم نيست، ميزان مشارکت مردم به پايين تر از 50 درصد برسد.در آن صورت با تعبيري که دوستان مي کنند، اکثريت ملت به نظام راي نداده اند و اين يعني خودمان دستي دستي مقبوليت مان را زير سوال مي بريم.کاري که حتي در دموکراتيک ترين کشورهاي دنيا هم انجام نمي شود (تا آنجا که من مي دانم)و آنها راي در انتخابات را به مثابه راي به نظام نمي دانند و اگر حتي به تعبير ما مشارکت در انتخابات در آن کشورها 25 درصد هم باشد، از نظر آنان به معني آن نيست که 75 درصد مردمشان، آن نظام را قبول ندارند.(اين يادداشت را بخوانيد)

6- در صورت پايين آمدن زير 50 درصدي مشارکت مردم، يک عده طبيب نابلد هم به عرصه خواهند آمد که به مانند انتخابات اخير، مي خواهند با عددسازي ميزان مشارکت را بالا نشان بدهند. و وقتي گندش در مي آيد به دروغ هايي از اين سنخ دچار مي شوند.

7- انتخابات مهمترين عرصه اي است که مردم ما مي توانند آنچه مي خواهند را به گوش حاکمان برسانند.اما با تبديل آن به رفراندوم، از يک طرف در صورت مشارکت مورد نظر حاکمان، آنان به خود غره شده و ديگر به خواسته هاي مردم بي توجه مي شوند.از سوي ديگر هم، مردم در گفتن صريح حرف شان به ترديد مي افتند و رفتاري از خودشان بروز مي دهند که گوياي حرف واقعي شان نيست.

8- همچنين انتخابات بهترين راه براي اصلاح و جلوگيري از انباشته شدن خواسته ها و افزايش نارضايتي است. با استدلال هاي بي منطق، اين فرصت را از خودمان مي گيريم و راه اصلاح را مي بنديم، هيچ نظامي از عملکرد مسئولانش منفک نيست و مگر انتقادهاي ما از آمريکا به عملکرد دولتمردان آنها بر نمي گردد؟ پس چگونه به مردم توصيه مي کنيم که عملکرد غلط مسئولان را به حساب کل نظام نگذارند؟ اصلا مي شود يکي لطف کند و بفرمايد اين نظام جداي از مسئولين اش يعني چه و نظامي که فقط شعار باشد و توي کتاب ها، چه دردي از مردم دوا خواهد کرد؟

9- تعبير رفراندوم گونه از انتخابات منتقدين و معترضين به روند موجود را به رفتار تند و راديکالي سوق مي دهد.چه بسا افرادي باشند که اگر چه منتقد وضع موجود هستند اما تعدادي از نامزدهاي موجود را داراي صلاحيت نمايندگي بدانند ، اما با تعابير رسمي ما، از شرکت در انتخابات امتناع مي ورزند و چه بسا در دفعات گذشته فريب اين روش را خورده باشند، اما به تدريج است که تابوها در ذهن آدمي مي شکند.حتما حکايت آن پدري را شنيده ايد که فرزندش به زندان افتاد و تا نيمه هاي شب تلاش مي کرد که او را از زندان بيرون بياورد که موفق نشد.فردايش که با او تماس گرفتند و گفتند بيا تا کار ات را رديف کنيم، پاسخ داد که مي خواستم همان يک شب در زندان نباشد و زندان افتادن برايش عادي نشود، که شد.... وقتي ما عدم شرکت در انتخابات را تبديل به ذنب لايغفر مي کنيم و انقدر زشت جلوه اش مي دهيم ، ممکن است اين هراس و تعابيري چون دشمن پشت دروازه بودن ها تعدادي را به عرصه بياورد، اما آن روز که همين افراد به دلايلي در انتخابات شرکت نکنند و اين عدم شرکت آن گونه که ما تلقين مي کرديم برايشان بد جلوه نکند، آن روز است که اين استراتژي کوتاه مدت، در بلندمدت به نتيجه عکس خود منجر مي شود.

10-تبليغ بيش از حد بر راي به نظام بودن حضور در انتخابات آموزش معکوسي به مردم مي دهد که اگر به هر دليلي خواستيد روزي مخالفت تان را با نظام يا بخشي از آن نشان دهيد، انتخابات بهترين گزينه است و من بخشي از تبليغ زيادي که در رسانه هاي خارجي مبني بر عدم شرکت در انتخابات مي شود را معلول همين نگاه افراطي داخلي مي دانم.انتخابات اگر چه روندي سياسي است ولي سياست زده شدن آن سخن ديگري است.

11- از نظر من در يک نظام مردم سالار، انتخابات يک لطف و يا فرصتي نيست که نظام در اختيار مردم اش قرار داده باشد .انتخابات يک حق است؛ حق تعيين سرنوشت، و براي همين نبايد با فريب و يا تحريک احساسات، مردم را از اين حق طبيعي شان محروم کنيم.